5AM Club — ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ #5AMClub ಟ್ರೆಂಡ್ ಈಗ ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾದಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಇದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಲೈಫ್ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಾ, ಅಥವಾ ಬರೀ ಇನ್‌ಸ್ಟಾಗ್ರಾಂ ಫೋಟೋಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾ ಅಷ್ಟೇನಾ? ನಾನೇ ಟ್ರೈ ಮಾಡಿ ನೋಡಿದೆ.

ಮೊದಲೇ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಬೇಕು. 4:30ಗೆ ಎದ್ದೇಳುವುದನ್ನು 30 ದಿನ ಟ್ರೈ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಡಿಸೈಡ್ ಮಾಡಿದಾಗ, ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ ಸೀನ್ ಇತ್ತು — ಕಿಟಕಿ ಹತ್ರ ನಿಂತು ಬಿಸಿ ಕಾಫಿ ಹಿಡಿದು, ಡೈರಿ ಬರೆಯುತ್ತಾ, ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಆ “5 AM Club” ಯೂಟ್ಯೂಬ್ ಥಂಬ್‌ನೇಲ್‌ನ ಚಿತ್ರ.

ಅದು ಆಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಒಂದೇ ಒಂದು ದಿನವೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ.

ನಿಜವಾಗಿ ಆಗಿದ್ದು ತುಂಬಾ ಗಲಿಬಿಲಿ, ಸರ್ಪ್ರೈಸಿಂಗ್, ಮತ್ತು ಯಾವ ಮೋಟಿವೇಶನಲ್ ವಿಡಿಯೋ ತೋರಿಸಲಾರದಷ್ಟು ಇಂಟ್ರೆಸ್ಟಿಂಗ್. ಇದೇ ಆ ಕಥೆ. 5AM Club ಎಂಬ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಮೂಲತಃ ಬರಹಗಾರ Robin Sharma ಅವರ ಪುಸ್ತಕದಿಂದ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿದ್ದು.

ನಾನ್ಯಾಕೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಶುರು ಮಾಡಿದೆ (5AM Club)

ಆ ರಾತ್ರಿ 1:47ಕ್ಕೆ ಇನ್‌ಸ್ಟಾಗ್ರಾಂ ಸ್ಕ್ರೋಲ್ ಮಾಡುತ್ತಾ, “ಸಕ್ಸಸ್‌ಫುಲ್ ಜನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 5ಗೆ ಏಳ್ತಾರೆ” ಎನ್ನುವ ರೀಲ್ಸ್ ಒಂದಾದ ಮೇಲೊಂದು ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ದೆ. 2 ಗಂಟೆ ಆಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಸುಮಾರು 47 ವಿಡಿಯೋಗಳು “ಬೇಗ ಏಳುವುದೇ ಜೀವನ ಬದಲಾಯಿಸುವ ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯ” ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದವು. 2:15ಕ್ಕೆ ಮರುದಿನದ ಅಲಾರಂ 4:30ಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. 2:16ಕ್ಕೆ ಆಗಲೇ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು.

#5AMClub ಇಷ್ಟೊಂದು ವೈರಲ್ ಆಗಲು ಇದೇ ಕಾರಣ ಇರಬಹುದು ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ — ನಾವ್ಯಾರೂ ಸೋಮಾರಿಗಳಲ್ಲ, ಬರೀ ಓವರ್‌ವೆಲ್ಮ್ ಆಗಿದ್ದೇವೆ. ದಿನಗಳು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ, ಸಂಜೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಫೋನ್ ಮತ್ತು ಸುಸ್ತಿಗೆ ಖರ್ಚಾಗಿಬಿಡುತ್ತೆ. ಪ್ರಪಂಚ ಎಚ್ಚರ ಆಗುವ ಮೊದಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಶಾಂತ ಗಂಟೆಗಳನ್ನು ಕದ್ದುಕೊಂಡರೆ ಬಹುಶಃ ಜೀವನ ಸ್ವಲ್ಪ ಸೆಟ್ ಆಗಬಹುದೇನೋ ಎಂಬ ಆಸೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನಾನೂ 30 ದಿನ ಟ್ರೈ ಮಾಡಿದೆ.

ವಾರ 1: ಯಾತನೆಯ ದಿನಗಳು

ಡೇ 1 ಫುಲ್ ಬ್ರೂಟಲ್ ಆಗಿತ್ತು. ಅಲಾರಂ ಹೊಡೆದಾಗ ಬ್ರೈನ್ ಎಮರ್ಜೆನ್ಸಿ ಬ್ಯಾಕಪ್ ಪವರ್‌ನಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾಫಿಯಿಂದಾಗಲಿ, ತಣ್ಣೀರಿನಿಂದಾಗಲಿ ಏನೂ ಪ್ರಯೋಜನ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಡೆಸ್ಕ್ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಒಂದು ಯೋಚನೆ ಇಲ್ಲ — ಬರೀ “ಇದೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀನಿ?” ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಿಟ್ಟು. ಮೂರನೇ ದಿನ ಕುಳಿತಲ್ಲೇ ನಿದ್ದೆ ಹೋಗಿ ಕೀಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ಮುಖ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಈ 5AM Club ಚಾಲೆಂಜ್‌ನ ಮೊದಲ ವಾರವೇ ನನ್ನ ತಾಳ್ಮೆಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿತು.

ಆದರೆ ವಾರ 1ರಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿ ಶಾಕ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಸುಸ್ತಲ್ಲ — ಅದು ಮೌನ. ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿ, ಫುಲ್ ಟೈಮ್ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ನಡುವೆ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ನಮಗೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 4:45ರ ಆ ಸಂಪೂರ್ಣ, ಡಿಸ್ಟರ್ಬೆನ್ಸ್ ಇಲ್ಲದ ಮೌನ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಂಫ್ಯೂಸ್ ಮಾಡುತ್ತೆ. ಡೇ 7ಕ್ಕೆ, ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ರಾತ್ರಿ 10ಗಂಟೆಗೆ ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟೆ — ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡಿ ಅಲ್ಲ, ದೇಹವೇ ಆ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು.

ವಾರ 2: “ಇದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಿದೆಯಾ?” ಎಂಬ ಫೇಸ್

ಡೇ 10ರ ಆಸುಪಾಸಲ್ಲಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಗಾಗಿ ಕಾಯುವುದು ಶುರುವಾಯಿತು. ಖುಷಿಯಿಂದ ಎದ್ದೇಳುವ ಮಟ್ಟಿಗಲ್ಲ, ಆದರೆ 4:30-6:30ರ ಆ ಎರಡು ಗಂಟೆ ಒಂದು ಸೀಕ್ರೆಟ್ ರೂಮ್ ಆಗಿ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು — ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್, ರೆಸ್ಪಾನ್ಸಿಬಿಲಿಟಿ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲದ ಸಮಯ. ಈ ಟೈಮ್‌ನಲ್ಲಿ ಫೋರ್ಸ್ ಆಗಿ ಪ್ರೊಡಕ್ಟಿವ್ ಆಗುವ ಬದಲು, ಬರೀ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುವುದು, ನಿಧಾನ ಓದುವುದು, ಏನೂ ನೋಡದೆ ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯುವುದು ಶುರುಮಾಡಿದೆ.

ಡೇ 14ಕ್ಕೆ ಗಮನಿಸಿದ್ದು: ಆಫೀಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಗಳು ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದವು — ಜಾಸ್ತಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕಲ್ಲ, ದಿನ ಶುರುವಾಗುವ ಮೊದಲೇ ಎರಡು ಗಂಟೆ ಬದುಕಿಬಿಟ್ಟ ಅನುಭವದಿಂದ. ನಿದ್ದೆಯ ಗುಣಮಟ್ಟವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸುಧಾರಿಸಿತ್ತು.

ವಾರ 3: ಆತ್ಮದ ಕಠಿಣ ರಾತ್ರಿ

ಡೇ 18 ಹಾಳಾಗಿತ್ತು. ಹಿಂದಿನ ರಾತ್ರಿ ಒಂದು ಫಂಕ್ಷನ್‌ಗೆ ಹೋಗಿ ಮಲಗಲು 1 ಗಂಟೆ ಆಗಿತ್ತು, ಆದರೂ ಕಮಿಟ್‌ಮೆಂಟ್ ಎಂದು 4:30ಕ್ಕೇ ಎದ್ದೆ. ಡೆಸ್ಕ್ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ಏನೂ ಮಾಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ “ಇದೆಲ್ಲ ದಡ್ಡತನ” ಎಂದು ಮೂರು ಬಾರಿ ಬರೆದೆ.

ಇಲ್ಲಿ ಅರ್ಥ ಆದ ವಿಷಯ ಇಷ್ಟೇ: ಬೇಗ ಏಳುವುದು ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಪಿಲ್ ಅಲ್ಲ. ಇದೊಂದು ಕಂಟೇನರ್ ಅಷ್ಟೇ. ಅದರೊಳಗೆ ಏನು ತುಂಬಿಸುತ್ತೀರಿ ಎನ್ನುವುದು ಪೂರ್ತಿ ನಿಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಸೋಷಿಯಲ್ ಕಾಸ್ಟ್ ಕೂಡ ರಿಯಲ್ ಆಗಿತ್ತು — ರಾತ್ರಿ 10ಕ್ಕೆ ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟರೆ, 8ಗಂಟೆ ಡಿನ್ನರ್ ಪ್ಲಾನ್‌ಗಳು, ಲೇಟ್ ನೈಟ್ ಔಟಿಂಗ್‌ಗಳೆಲ್ಲಾ ಮಿಸ್ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಟ್ರೇಡ್-ಆಫ್ ಇದೆ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು.

ವಾರ 4: ಎಲ್ಲಾ ಒಂದಾಗಿ ಸೆಟ್ಲ್ ಆಗುವುದು

ವಾರ 4ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಇದೊಂದು ಎಕ್ಸ್‌ಪೆರಿಮೆಂಟ್ ಅನ್ನುವ ಫೀಲಿಂಗೇ ಹೋಗಿ, ನಾರ್ಮಲ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಬೆಳಿಗ್ಗಿನ ಸಮಯ ಡೀಪ್ ವರ್ಕ್‌ಗೆ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಇಮೇಲ್ ಮತ್ತು ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಎಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅರ್ಥ ಆದ ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯ: ಇದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ — ಇದು ನಿಮ್ಮ ಸಮಯವನ್ನು ಯಾರು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಾರೆ ಅನ್ನುವುದರ ಬಗ್ಗೆ. ಎಕ್ಸ್‌ಪೆಕ್ಟೇಷನ್ ಇಲ್ಲದ ಫ್ರೀ ಟೈಮ್ ಸಿಕ್ಕರೆ ನಾನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಏನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ನನ್ನ ಆದ್ಯತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಿತು.

30 ದಿನಗಳ ನಂತರ ನಿಜಕ್ಕೂ ಏನು ಬದಲಾಯಿತು

ಸುಧಾರಿಸಿದ್ದು: ಕೆಲಸದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಫೋಕಸ್ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸುಧಾರಿಸಿತು. ಎಷ್ಟೋ ತಿಂಗಳಿಂದ ಮುಂದೂಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ರೈಟಿಂಗ್ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಮುಗಿಸಿದೆ. ಫೋನ್ ಜೊತೆಗಿನ ಸಂಬಂಧ ಚೆನ್ನಾಗಾಯಿತು — ಪ್ರಪಂಚ ಎಚ್ಚರ ಆಗುವ ಮೊದಲೇ ಎರಡು ಗಂಟೆ ಪೀಸ್ ಸಿಕ್ಕ ಮೇಲೆ, ಪ್ರತಿ ಫ್ರೀ ಸೆಕೆಂಡ್‌ಗೂ ಕಂಟೆಂಟ್ ಬೇಕೆಂಬ ಡೆಸ್ಪರೇಶನ್ ಕಡಿಮೆ ಆಯಿತು.

ಸುಧಾರಿಸದಿದ್ದು: ನಾನು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಅರ್ಥದ “ಮಾರ್ನಿಂಗ್ ಪರ್ಸನ್” ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಪರ್ಫೆಕ್ಟ್ ಮಾರ್ನಿಂಗ್ ರೂಟೀನ್ ಕೂಡ ಆಗಲಿಲ್ಲ — ಕೆಲವು ದಿನ ಬರೆದೆ, ಕೆಲವು ದಿನ ಬರೀ ಕುಳಿತು ಕಾಫಿ ಕುಡಿದೆ. ರಿಯಲ್ ಲೈಫ್ ಒಂದು ಯೂಟ್ಯೂಬ್ ಥಂಬ್‌ನೇಲ್ ಅಲ್ಲ.

ನಿರೀಕ್ಷಿಸದೇ ಇದ್ದ ಬದಲಾವಣೆ: ಸಂಜೆಗಳು ಜಾಸ್ತಿ ರಿಚ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟವು. ಮೊದಲು ಸ್ಕ್ರೋಲಿಂಗ್‌ಗೆ ಖರ್ಚಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯ ಈಗ ಪುಸ್ತಕ ಓದುವುದಕ್ಕೆ, ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ, ನಿಜವಾದ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳಿಗೆ ಬದಲಾಯಿತು. ಇಡೀ ದಿನದ ರಿದಂ ಬದಲಾಯಿತು, ಬರೀ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ.

ಫೈನಲ್ ವರ್ಡಿಕ್ಟ್

ಇದು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೆ — ಆದರೆ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಹೇಳುವ ಕಾರಣಕ್ಕಲ್ಲ. ಇದೇನೂ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಅಲ್ಲ, ಸೂಪರ್‌ಪವರ್ ಅಲ್ಲ. ಬೇಗ ಏಳುವುದರಿಂದ ಆಟೋಮ್ಯಾಟಿಕ್ ಆಗಿ ಸಕ್ಸಸ್ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಸಮಯವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿದರೆ, ಇಂದಿನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದೇ ಕಷ್ಟ ಆಗಿರುವ ಒಂದು ವಿಷಯ ಸಿಗುತ್ತೆ — ಪ್ರಪಂಚ ಟಚ್ ಮಾಡುವ ಮೊದಲೇ ಪೂರ್ತಿ ನಿಮಗೆ ಸೇರಿದ, ಡಿಸ್ಟರ್ಬ್ ಆಗದ ಸಮಯ.

ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಹೇಳದ ಸತ್ಯ ಇದೆ: 4:30ಗೆ ಎದ್ದೇಳುವುದೇ ಎಂದೂ ಕಷ್ಟ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಷ್ಟ ಇದ್ದಿದ್ದು ರಾತ್ರಿ 10ಗಂಟೆಗೆ ಮಲಗುವುದು, ಪಾರ್ಟಿಗಳಿಂದ ಬೇಗ ಹೊರಡುವುದು. 5AM Club ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಇಷ್ಟೇ.

ಇದನ್ನು ಟ್ರೈ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಿದರೆ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ಶುರು ಮಾಡಬೇಡಿ — ಸಂಜೆಯಿಂದ ಶುರು ಮಾಡಿ. ಮೊದಲು ನಿದ್ದೆಯ ಸಮಯ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ, ನಂತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅಲಾರಂ ಬೇಗ ಇಡಿ. ನಿಜವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ “ನಾನು 4:30ಗೆ ಏಳಬಲ್ಲೆನಾ” ಅಲ್ಲ — “ಎರಡು ಗಂಟೆ ಶಾಂತತೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ನಾನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಏನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ” ಎನ್ನುವುದು.

ಡೇ 31? ಮತ್ತೆ 4:30ಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಯಿತು — ಎಕ್ಸ್‌ಪೆರಿಮೆಂಟ್‌ಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಬರೀ ದೇಹಕ್ಕೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆಯಿತು ಎಂದು ಅನ್ನಿಸಿತು. ಒಟ್ಟಾರೆ, 5AM Club ಎಂಬುದು ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಅಲ್ಲ, ಆದರೆ ಶಿಸ್ತಿನ ಒಂದು ಸುಂದರ ಪ್ರಯೋಗ.